Íslenskt sauðfé

Íslenska sauðkindin er eitt elsta búfjárkyn Evrópu og hefur verið hluti af íslensku samfélagi allt frá landnámi. Hún tilheyrir hópi norður-evrópskra stuttrófukynja og hefur þróast í einangrun í meira en þúsund ár. Þessi langa saga hefur skapað harðgert og vel aðlagað kyn sem þrífst við krefjandi íslenskar aðstæður.

Sauðfjárrækt hefur um aldir verið hornsteinn íslensks landbúnaðar og gegnt lykilhlutverki í lífsafkomu landsmanna. Ull og kjöt voru meðal mikilvægustu afurða landsins og lengi vel mynduðu þær grunn að efnahag margra sveita.

Íslenska sauðkindin er þekkt fyrir fjölbreytta liti, bæði hyrnt og kollótt fé, og góða aðlögun að íslenskri náttúru. Á sumrin gengur féð frjálst um fjöll og heiðar og nýtir beitilönd landsins, áður en því er smalað til byggða á haustin í réttum sem eru meðal rótgrónustu hefða íslensks sveitalífs.

Sauðfjárrækt hefur um aldir verið ein af meginstoðum íslensks landbúnaðar og gegnir enn mikilvægu hlutverki víða um land. Á Vesturlandi eru um 66 þúsund kindur, þar af er rúmlega helmingur í Borgarfirði og ríflega þriðjungur í Dölunum. Sauðfjárrækt er því órjúfanlegur hluti af atvinnulífi, menningu og landslagi svæðisins.

Yfir sumarmánuðina má víða sjá íslenskt fé á beit í fjöllum, dölum og heiðum Vesturlands. Á haustin er því síðan smalað til rétta, þar sem gestir geta upplifað eina elstu og rótgrónustu hefð íslensks sveitalífs og kynnst nánar þeirri menningu sem hefur mótað íslenskar sveitir í aldaraðir.